“Tuman kuqe, moj belhollë…”
Kush e di sa mot kanë këto fjalë… e kush qe ajo bilë çame që ia dogji xhanë një djali.
Thonë se qe e bukur fort. Tumanet të kuqe, mesi i hollë, syri i zi. Djali e kishte zënë sevdanë dhe çdo aksham gjente një sebep të kalonte pranë shtëpisë së saj. Veç ta shihte.
— Hajde, bilë, brënda! — e thirri nana.
Bila hyri, po pas një çike u duk përsëri në penxhere.
Djali qe ende aty.
U panë. Bila uli sytë, qeshi nën buzë e i bëri me dorë.
Dhe ai ia mori:
— Tuman kuqe, moj belhollë…
E dëgjoi njëri, e këndoi tjetri… dhe kënga mori dhenë nëpër Çamëri.
Pastaj erdhën mote të liga. Çamët lanë shtëpitë, arat, ullinjtë e varret e të parëve dhe morën udhët.
Po këngën e muar me vete.
Ndaj “Tuman kuqe” s’është veç sevda e një djali për një bilë.
Është Çamëria që këndon mallin e saj.